ülkemiz bizim için ne kadar değerli olmalı?

[blomen]

şimdi düşünüyorum, protestolar vs. yapılıyor ülkede kötü olduğu için. gençler oldukça fazla aktif bu tarz şeylerde. bu aklıma şöyle bir soru getirdi;

"neden çabalıyorlar ki?"

bir insanın o ya da bu ülkede doğması, o kişiye direkt gerekirse o ülke için canını feda etme görevini yüklüyor mu? ben biraz bu konularda özgür düşünüyorum. evet başka bir çaremiz yoksa o ülkeyi iyi hale getirmeliyiz ama doğarken veya yaşarken burada olmayı biz seçmiyorsak, ayrıca burada olmamız dışında ülkenin veya tarihinin bizim için bir önemi yoksa belki de istediğimizi yapabilmeliyizdir?

komşu ülkelerimize veya yakın kıyaslama yapabileceğimiz ülkelere göre durumumuzun pek iyi olmadığı aşikâr. böyle bir durumda ülkeden gitmek isteyen, "beyin göçü" yapan veya iltica eden insanlara kötü gözle mi bakmalıyız?

böyle bir tartışma açıldığında genelde bu şekilde düşünen insanlara "vatan haini" veya "100 yıl bu ülke için savaşılmasa sen burada olmazdın!" gibi cevaplar veriliyor. ben sorunun cevabını kişinin değerlerinde buluyorum. bir kişinin ülkesine, tarihine, ırkına ve ırkının geleceğine verdiği değer, hayatını nasıl yaşayacağından daha değerli geliyorsa ona o kişi ülkesinin iyiliği için elinden geleni yapacaktır. tam tersi durumda ise ben kimseyi zorlamamak gerektiğini düşünüyorum. abi adam demek ki hayatını daha iyi koşullarda yaşamak istiyor, neyin milliyetçiliğini yapıyorsun? kimseyi kendisini ilgilendiren konularda zorlamamalıyız bence. birisi emniyet kemeri takmadan araba sürmek mi istiyor? sürsün o zaman. insanları özgürleştirmek daha rahat bir dünya yaratır bana göre.

konuyu Lachrymose'un şu mesajından ötürü açtım denebilir. kendisine de teşekkürler, görüşünü beğeniyorum.


yazıda kesinlikle türk düşmanlığı vs. bir şey hakkında görüşümü belirtmiyorum, yanlış anlaşılma olmasın. tamamen genel bir ahlak sorusu gibi görebilirsiniz, güncel olaylarla da bir bağlantı kurmaya çalışmadım. sizin de bakış açınızı merak ediyorum.

[Silence Scream]

Bu konuda özgür olmak güzel ama maalesef dünyada bu konuda pek böyle düşünen kişiler yok. Maalesef tarih boyunca böyle bir gelenek gelmiş. Erkeklerin başına biçilen değer savaşmaları ve savaşta ölmeleri gibi.

Tarih kitaplarında savaşlar yazar ama savaşa neden gittiklerini yazmazlar. Zamanın en kazançlıları askerlerdi. Toplumda bir seviyede rahat yaşıyorlardı ve savaş çıkarsa gidiyorlardı. Biz tarih boyu çok savaş yaşandığını düşünüyoruz ama savaşmadan ölen de bir sürü asker oldu. Hal böyle olunca zamanında çok ilgi çeken bir meslek haline geldi. Savaşa gidip ölmeyenler ise birer efsane olarak görüldü ve bulduğu o ilgiyle hayatlarını rahat yaşadılar. Savaşa gitmeden önceki hayatlarında ise pek birşey başarmamış, vasat kişilikler olmuşlardır.

Savaşmak istemiyorsanız da ekonomik özgürlük sizi kurtaracaktır. Bakın Ukrayna - Rusya savaşına zengin olan hemen Türkiye’den 250 bin dolara ev aldı ( o zaman 250 di) vatandaşlığını aldı. Burada Ruslarla komşu yaşayıp gidiyorlar mis gibi. Fakirleri ise Twitter’da görüyoruz zorla askere alıyorlar. Bu konuda bir zorlama olmazsa kimse canını ortaya koyup savaşmaz.

Hatırlatayım ki günümüz şartları da 200 yıl önceki savaşlardan binlerce kat daha fazla imkana sahip. Sıcak su, sıcak yatak, telefon, bilgi, her türlü imkanın olduğu dünyada neden birkaç siyasinin kişisel hırsının kurbanı olayım ki?

Savaşacağım da elime ne geçecek diye düşünebilirsiniz bu çok normal. Bunda ayıplanacak bir şey yok. Bana göre güzel bir sorgulama açısı.

Milliyetçilik, her ülkenin istediği bir kavram. Onlar sayesinde Fransız ihtilali oldu, o kavram sayesinde ülkeler parçalandı isyanlar çıktı yeni halklar ve ülkeler oluştu. Aslına bakarsan 50-60 yıl yaşayacağımız dünyada özgürce yaşamak en güzeli olurdu.

Filler tepişir, çimenler ezilir. Teröre son yıllarda kaç bin şehit verdik, şimdi geldiğimiz durum ortada. O yüzden bu durumları çok ciddiye almamak gerekiyor.

[mhanbostanci]

Benim gözlemim şu şekilde;
biz gençlerimizi eze eze yetiştiriyoruz. Bundan dolayı başarıyı, iyi olmayı kendilerine yakıştıramıyorlar.
Çok iyileri hemen Yurt dışına kaçmanın yoluna bakıyor ve rahatça gidebiliyorlar. Bu çocuklar Türkiye'de kalsalar el üstünde tutulacaklar oysaki.
Burda en iyilerden biri olmaktansa gittikleri ülkede vasat üstü bir klasmanda çalışmayı tercih ediyorlar.

Bu meydanlara çıkanların %90'ı yurt dışına gidemeyecek kadar vasat ve arızalı yetişmiş olan çocuklar.
Hemen atlamayın arızalı yetişmiş çocuk nedir açıklayayım.
"Dindar ve Kindar Bir Nesil" yetiştirmeyi beceremeyen iktidarın defolu çocukları.

İşte bu defolu çocuklar şimdi iktidarın ayağına dolanıyor…
Çünkü hem vasatlar, hem kandırılabilecek yobaz dindar değiller, hem de gelecek kaygıları had safhada.
Konunun, ülkemizin bizim için ne kadar değerli olduğuyla bir alakası yok.

[EFS]

İnsan doğduğu yeri seçemez. Kimse kendi seçmediği bir şey için yargılanmamalı. Doğduğunuz yeri seçemiyorsunuz ama belli bir ölçüde yaşadığınız yeri seçme şansınız var. İnsanları doğduğu topraklardan başka bir yerde yaşamaya iten nedenler nelerdir? Bunu doğru şekilde irdeleyemeyen iktidarlar beyin göçüne engel olamaz.

Ekonomik nedenler gelecek kaygısına neden olur. Halkın refah seviyesi ne kadar yükselirse toplum daha huzurlu, daha üretken, daha mutlu olur. Gelir dağılımında adalet olmazsa toplumsal bütünlük bozulur. Bir kesim ultra zengin hayat sürerken bir kesim açlık sınırının altında kalıyorsa bundan tüm toplum etkilenir. Toplumların refah düzeyi en alt tabadaki birey kadardır. Bu nedenle ekonomik büyümeden çok ekonomik kalkınmaya odaklanmak gerekir.

Sadece ekonomik nedenler değil, etik ilkelerden sapılması da bireyin o toplumdan uzaklaşmasına neden olur. Eşitlik, adalet, ifade özgürlüğü gibi en temel insan hakları bile sekteye uğruyorsa bu ekonomik durumdan bile daha büyük bir çöküş getirir. Toplumun ahlak yapısı çökmüş, sistemsel olarak psikolojik şiddete maruz kalınmış, doğru bilinenlere sürekli yanlış denilen bir sistem ilerleyemez.

Bir insan onlarca yıl böyle çürümüş bir sistemin içinde yaşadıktan sonra bir de soyunu devam ettirme kararı aldıysa çocuğunun geleceğini kendinden çok düşünecektir ve bulunduğu toplumu ne yaparsa yapsın değiştiremiyorsa doğal olarak daha adil bir düzene sahip, refah içinde yaşamını sürdürebileceği yeni bir hayat arayışına çıkacaktır.

[Mustang Shelby]

Arkadaşlar bana kalırsa ülkemiz bizim için yeterli değilse ülkeyi terk etmek sonraki seçenek olmalı. Önceliğimiz her zaman ülkemizi daha iyi seviyelere getirecek çalışmaları yapmak olmalı. Ülkenin gerektiği beyinler göç ettikçe ülke büyük sorunların üstesinden gelemiyor. Eğer bu insanlar da sürekli göç ederse ülkede belli bir kesmin oranı sürekli olarak artacak çünkü oran arttırmak için ya sen fazla olacaksın veya rakibin az olacak. Sen ülkeden gidersen rakibin orantısal olarak daha fazla oluyor bu durumda da ülke pek aydınlık geleceklere varamıyor.

Siyasetin en kötüsü dünyada Türkiye’de vardır herhalde. Nedense bir başkan adayı illa 70 yaş üstü olmak zorunda gibi algı var. Biri bir koltuğa oturdu mu ömür boyu orada kalacak gibi hastalıklı ruha bürünüyor. Ülkemizde güç zehirlenmesi yaşıyoruz ama Mustafa Kemal’in 10’da birini yapacak bir babayiğit gelirse ülkesi için savaşacak, ülkesi için ölecek milyonlarca insan bulabiliriz. Şu an insanlar ne için, kimin için sorularına cevap bulamıyor.

[Lachrymose]

deprem oldugu sirada bu basliga asil meselenin ulkemizin bizi ne kadar sevdigi, ulkemiz icin ne kadar degerli oldugumuz olduguna dair bir post atiyodum. kendi yarattigimiz sisteme, bize her gun kufredilmesi icin vergi oduyoruz; karsiliginda ne can ne de mal guvenligine sahip olmuyoruz. bundan birkac yil once, zaten ekonomik olarak gelismemis bir ulkeyken, insan enflasyonuna ugratilip hepimizin degeri dusuruldu bu ulkede.

tc bize tam olarak; aclik sinirinda yasamamizi, vergi odeyip baskalarini zenginlestirmemizi ve gerekirse askere gidip olmemizi emrediyor. ayrica, evlenip bosansaniz bile; velayeti anneye veriyor. caninizi, paranizi, soyunuzu sizden bir sekilde aliyor ve tum bunlar olurken; siz ne bir mulk edinebiliyorsunuz ne de kiranizi odeyebiliyorsunuz.

peki bu sistem niye boyle? siyasileri suclamak kolay ama onlar degisse bile muhtemelen orta vadede duzen degismeyecekti. cunku biz boyleyiz, bu toplum boyle… bu ulkedeki toplum; garip.

vaziyet buyken; numara yapmayi birakalim bence.
hepimiz farkli gorusten, ekonomik durumdan, farkli sorunlari olan, farkli kulturde, bambaska yasam stili olan insanlariz. ustelik birlikte yasamak icin kurdugumuz mekanizma da bozuk cunku biz bozduk. ortak degerlerimiz yok.

yasayip yasamayacagimiz bile belli degil. yeni ev alirsin; muteahhitine guvenemezsin. 200bin lira kar icin adam seni satmistir. dedene guvenemezsin; kendi keyfi icin torununu satmistir. herkes teknik olarak seni satiyor.

ozunde herkes tektir. turkiye’de ayri bi tektir bence insanlar…
madem tekiz; nedir bu ayni gemideyiz muhabbeti? ayni gemide falan degiliz. gemiyi insa eden ama gemiden ilk atilanlariz (bu soyledigim sey siyasi degil, suc islemeyen ve vergisini odeyen her duzgun insandan bahsediyorum)

90lardan sonra dogan herkes bu geminin kölesidir. tr bundan once doganlara da pek bi hayat sunmamistir. sunmak istememistir. biz bunun neyini sevelim?

abicim sevecek, deger verecek bir sey gercekten yok. cocuktum maddi kaygim vardi. buyudum %80 otv oduyorum. evler olmuş trilyon dolar; sanki ulkenin %20sinde bir para basma matbaasi var. onlarin sagladigi ekonomik buyume de topluma yayilmiyor. kendi aralarinda cevrilip duruyor; o paranin kaynagi da toplum zaten. senin benim emegim, vergimiz, biri birini luks arabayla ezsin ve hapse girmesin diye aliniyor.

arkadaslar,
tc karin agrisidir.
biz bu dusunceye 1 gunde gelmedik ve bu dusuncelerimiz de 1 gunde duzelmeyecek. asiri buyuk bi satilmislik ve ait hissetmeme durumu sozkonusu. bu mesele, yurt disina gitmekle de cozulmez. gidersin biraz ekonomin duzelir okey; ama kendi ait oldugun yerden dislanmis olusundan bahsediyorum. bu bi insan toplulugunun gelebilecegi en dip noktadir.

milletin -yasiyorum sandigi sey- hayat degil.

hayat boyle bisey degil..

kendi adima konusmuyorum. gercekten bu milletin yasadigi sey, hayat degil olum. yaşamak bu değil.

onemli olan -sahip oldugumuz durum degil-; -sahip olacagimiz, sahip olma umudumuz olan durum- her acidan umutlarin tukendigi noktadayiz. bir iki nesil bu sorunlarla arada kaynadi bile. artik duzeltmek icin cok gec.

emekli 15k bana yetiyor diyor. sen -hayir yetmiyo- diyosun. e yetiyo adama, birak, birak ekmek yesin… kadin ben dayak yemeyi seviyorum diyor. sen vahh, anitsayac bilmem ne. geç abi. milletin derdi seni germesin. her sey, her sey ama her sey; bi sebep-sonuc. bu yasam sekli toplumun bi tercihi, bu bi seçim. sen bireysel olarak bu boktan ortamda kendini nasil soyutlayabilirsin ona bak. kendi insan iliskilerine, ekonomine ve kendi benligine odaklanmalisin. genclerin acil plan yapmasi lazim.. bence emeklilik bile bi yalan.

sevip sevileceksin, seviseceksin, bokta çiçek açacaksin gerisi hikaye.