Mafya babalarından yardım isteyen halk

Garip geliyor bir dönemin katilleri, mallarına çöken insanlar kalkmış millete yardım ediyor garip bir şekildede hukumet bunlara birşey söylemiyor sonuçta bu paralar temiz paralar değil ev bağışlanıyor evin parası kirli sanatçı çıkıp yardım istiyor vsvs Bu iş nereye varacak?

Bir zamanlar mafyanın kökünü kuruttuk diye övünürlerdi ama şimdi insanlar mafyadan daha doğrusu Sedat Peker den sosyal medya da yardım ister oldu.
O da bir zamanlar yangın yaptı ama geçti gitti
Adaletin olmadığı yerlerde böyle kişiler yargı dağıtır.

“Çalıyor Ama Çalışıyor”dan “Öldürüyor Ama Yardım Ediyor”a

Türkiye’de Suçun Politik ve Kültürel Meşrulaştırılması

Türkiye’de suçun meşrulaştırılması yeni bir olgu değildir; sadece biçim değiştirmiştir. Bir dönem bu meşrulaştırma siyaset üzerinden yürüdü: “Çalıyor ama çalışıyor.” Bugün ise aynı zihniyet yeraltı dünyasında karşımıza çıkıyor: “Öldürüyor ama yardım ediyor.” Aradaki fark, aktörlerdir; mantık aynıdır. Suç, sonuç üretiyorsa tolere edilir. Hukuk değil, fayda konuşur.

“Çalıyor ama çalışıyor” cümlesi, bir savunma değil; ahlaki iflas ilanıdır. Bu cümle, hırsızlığı değil; hırsızlığın sonuçlarını tartışır. Yani suçtan değil, performanstan söz eder. Daha da çarpıcısı, bu cümleyi kuranların önemli bir kısmı, alternatif ihtimali düşünmez bile: “Hem çalıp hem de çalışmasaydı ne olacaktı?”
Bu sorunun sorulmaması tesadüf değildir. Çünkü bu zihniyet için mesele adalet değil; alışkanlıktır. Suç kanıksanmış, beklentiye dönüşmüştür.

Aynı zihinsel şablon, mafya konusunda da birebir çalışmaktadır. Kaçakçılık yapan, silah ticaretiyle beslenen, uyuşturucu haplarla gençleri zehirleyen yapıların “yardımsever” görüntülerle aklanması, bu yüzden toplumda ciddi bir dirençle karşılaşmaz. Çünkü toplum, suça değil; suçtan elde edilen faydaya bakmaya şartlandırılmıştır.

Burada artık açık konuşmak gerekir:
Türkiye’de kaçakçılık temelli mafya yapılanmalarının devlet içinde bağlantıları olduğu düşüncesi, marjinal bir komplo teorisi değildir. Aksine, bu düşünce yaygındır, kalıcıdır ve ısrarcıdır. Bunun nedeni de birkaç söylenti değil; sürekli tekrar eden cezasızlık örüntüsüdür. Yakalanmayanlar, yakalanıp serbest kalanlar, dosyaları kapananlar, unutulanlar… Toplum, bunları izleyerek şu sonuca varır: “Bu işler tek başına yapılmıyor.”

Silah, sigara, yakıt, uyuşturucu hap gibi yüksek hacimli kaçakçılık faaliyetlerinin; sınırlar, limanlar, depolar, nakliye ağları, finans kanalları olmadan sürdürülemeyeceği herkesin bildiği bir gerçektir. Buna rağmen bu yapıların yıllarca varlığını sürdürmesi, liderlerinin zaman zaman göz önünde dolaşabilmesi, hatta sosyal medyada güç gösterisi yapabilmesi, toplumda tek bir algıyı pekiştirir: Korunan suç.

İşte bu noktada cezasızlık sadece hukuki bir sorun olmaktan çıkar; politik bir mesaja dönüşür. Devlet, bilerek ya da bilmeyerek, şu sinyali verir: “Bazı suçlar gerçekten suç değildir.” Bu sinyal özellikle gençler tarafından hızla alınır. Çünkü gençler hukuku kitaplardan değil, sonuçlardan öğrenir.

Bugün “Casperlar”, “Şirinler” gibi isimler taşıyan çocuk suç örgütleri bu zeminde filizlenmiştir. Bu çocuklar, suçu bir risk değil; bir kariyer basamağı olarak görmektedir. Çünkü örnekler ortadadır: Yakalanırsan çocuk sayılırsın, birkaç yıl sonra çıkarsın. Çıkınca da ya “abi” olursun ya da bir başka yapının parçası. Bu, bireysel sapma değil; öğretilmiş bir yoldur.

Televizyon dizileri bu yolun kültürel altyapısını döşemiştir; siyaset dili ise onu normalize etmiştir. Bir yanda “çalıyor ama çalışıyor” diyerek yolsuzluğu sıradanlaştıran bir siyasal söylem, diğer yanda “ama yardım ediyor” diyerek mafyayı aklayan bir popüler kültür… İkisi birleştiğinde ortaya çıkan şey şudur: Suç, ahlaki bir sorun olmaktan çıkar; yönetilebilir bir detay haline gelir.

Bu noktada artık masumiyet kalmaz. Ne alkışlayan seyirci masumdur, ne susan seçmen, ne de “her yerde böyle” diyerek omuz silkenler. Çünkü bu düzen, ancak geniş bir toplumsal rıza ile ayakta kalabilir. Ve o rıza, tam olarak bu cümlelerle üretilmektedir:
“Başka türlü olmaz.”
“Buna da şükür.”
“Hiç yoktan iyidir.”

Bir toplum bu cümlelerle yaşamaya başladığında, mafyanın hayırseverliği alkışlanır, siyasal yolsuzluk mazur görülür, çocuk suçlular ise geleceğin doğal aktörleri haline gelir. Bu bir çöküş anı değil; çöküşün kabul edilme aşamasıdır.

Ve belki de en acı soru şudur:
Bu kadar suçu normalleştiren bir toplum, yarın adaleti kime ve neye dayanarak talep edecektir?

Devletin yapmadığı ya da yapamadığını mafya babası yapıyorsa halk elbette ondan yardım ister. Şehit ailesi, zorda olanlar, hasta olanlar, kayıp yaşayanlar demeden herkese yardım etmeye çalışan bir mafya babası. Filmlerde olacak kadar ilginç bir şey, pek beklenen bir durum değil tabi ki.
Ülkenin en güvenilir insanları arasında gösteriliyor. Hatta iddia ediyorum seçimlerde aday olsa birçok parti liderini de tokatlar geçer

Quote from: xzone on February 04, 2026, 08:46:39 PM

Şaşırır mıyız? Hayır.
Ya arkadaşım bu millet zengin çocuğuna mitinglerde et döner ve pringıls dağıtıp mazot 1 lira olacak dediği için %7 oy verdi. Adam kazaen barajı aşıp meclise girseydi belki 23 yıl götümüzde ampülle dolaşmayacaktık. hey gidi günler hey.

Çaresizlik insana her şeyi yaptırır. Çaresiz kalan insan mafyadan da yardım ister, hırsızlık da yapar, insan da öldürür. Sosyal devlet bu sebeple önemli. Hak, hukuk, adalet bu yüzden önemli.

Yıllarca iktidar partilerine oy verip mafya babalarından yardım isteyen halk hakkatten kara cahil bazen anlayamıyorum sonrada diyorum ki bunları görünce bu millet hak ediyor

1 ayda aylık enflasyon 3x yapıyor Cheesy

kimse ne oluyor lan demiyor üstüne deniyorki suriye bilmem ne fdskjlşfdjsdfjklsdfjkl

Yılmaz Özdil in ağzından sıklıkla duyduğum nefis tanım : "tarikat cemaat zırcahil atmosferi"
insanımızın özeti budur.

yılmaz özdil, 2002 yılından sonra yavaş yavaş yoğunlaşarak ülkeyi tamamen ele geçiren, akp ve erdoğan ucube tek adam iktidarının, belli ideolojik, dinsel bakışı dolayısıyla, ülkede toplumsal bir ortam oluştuğunu, iktidarın baskın anlayışının bunun en önemli sebebi olduğunu düşünüyor ve bunu dinleyicilerine, insanlara daha anlaşılır ve kısaca aktarmak için, tarikat cemaat zır cahil atmosferi kelimelerini bir araya getirerek ortaya çıkardığı kalıbı kullanıyor.

Sürekli haber olunca bize de yardım eder umuduyla insanlar hareket ediyor ama nereye kadar?
Devletimizin el atması gerekiyor artık bence yardıma muhtaç insanlara ulaşılması borcu olanın borcunun ödenmesi için kolaylaştırma gelmesi lazım.

Devletin yapması gereken şeyler yerine getirilmeyince millet de Sedat Peker gibi kişilerden yardım istemeye başladı. Böyle absürd bir ülkede yaşıyoruz artık. Koskoca devlet anayasasında sosyal devlet ibaresi olmasına rağmen halkını vadettiği şartlarda yaşatamıyor. Lafta kalıyor sadece. Hükümet desek daha doğru olur tabi şimdi devlet ile hükümetin ayrımının da farkında olmak gerek. Yazıklar olsun ne diyeyim konuşa konuşa dilimizde tüy bitti. İnatla bu iktidarı değiştirmediler 20 seneyi geçti...