Rastgele büyümüşüz

[RaltcoinsB]

Sevgili ailem, forumumuzun güzide insanları ve dostlarım

Bir çoğunuz ile gerçek hayatta tanışma imkanı bulamadım, hatta foruma yeni başladığımda bir abimle başladık kendisi daha sonra forumu bıraktı tayin olunca ama zaten onun dışında forumda reelde kimseyi tanımamıştım bir çoğunuz değil hiç kimseyle tanışma imkanı bulamadım keşke bulsaydım

Bthd, gospodin, Vispilio, EFS, W Jr, mandown, Kalemder, PHI aklıma gelen gelmeyen bir çok üye oldu ve herkesle bir aile gibi olduk bir çoğunuz ile benzer fikirlere sahibiz bazı arkadaşlarımızla da uyuşmuyor olabiliriz ama biz dar çevreli bir aileyiz

Sevgili forum aileme sormak istiyorum sizce de rastgele büyümemiş miyiz? Çevremde kime sorsam benzer şeyleri söylüyor

Şimdi benim kız ellerinizden öper 5 yaşına girdi yazın amcaları anaokuluna yazdırdık kızı okullar başladı malumunuz gidiyoruz geliyoruz okula bırakıyoruz falan

Çocuğun en ince psikolojisine kadar düşünüyoruz 5 yaşına getirene kadar akla karayı seçtik televizyonda haberleri bile açamıyoruz üçüncü sayfa haberleri çıkacak diye yavaş yavaş anlatıyoruz ölüm nedir iyi insan olduğu kadar kötü insan var herkese güvenme bir durum olursa şunlardan yardım iste vs

Abi ben hatırlıyorum ben bu yaşlardayken annem beni komşuya bırakır pazara giderdi biz sokağa çıkardık bir kaç kere kaybolmuşluğum bile oldu sokağa salınırdık akşama kadar maç yapardık, oynardık gezerdik anneler çıkıp nerede bu demezdi

Akşam ezanından önce en geç de ezan okununca koştura koştura eve gelirdik veli toplantısına bile ailem gelmezdi aq nadiren gelirdi bir ara taşındık 1 sene boyunca evimle okulum arasında belki 10 km vardı kardeşimle yürüyerek gider gelirdik sabah 1 saat erken çıkardık çıkışta 1 saat sonra gelirdik eve kimse de bir şey demezdi babamın arabası vardı bizi okula bıraktığını hatırlamam mesela

Şimdi geldiğimiz durumda takip cihazlı saatler, ebeveyn kontrollü telefonlar, okula arabayla bırak al yemin ederim okulun önü ana baba günü arabadan yer yok ben çocuğun psikolojisini düşünürken anam bana cehennemde nasıl çatır çutur yanacağımdan falan bahsederdi evde katil bebek chucky filmleri gibi filmler izlenirdi hadi ben büyüktüm biraz da kardeşlerim çok etkilenirdi

Dönüp bakınca 2026 yılında ebeveynliğe, biz mi yanlış yapıyoruz onlar mı yoksa biz rastgele mi büyüdük?

Siz ne diyorsunuz? Sizin çocukluğunuz vs şimdiki çocukluk olsa ne dersiniz?

[Droppies]

Gerçekten durum bu şekilde. Bizim devirle bu devir arasında çok ciddi farklar var. 1.sınıfta okula kendi başıma gidip gelirdim. 5-6 yaşlarındayken annem evde yalnız bırakırdı falan. Doğru düzgün kurstu yönlendirme vs olmazdı ki anca senede 1 ya da 2 defa veli toplantısından sonra akademik gelişimim dert olurdu evde Şimdi 6 yaşındaki yeğenimi servis eve bırakıyor. Yazın yüzme kursuna, jimnastik kursuna gitti geldi. Kreşin ingilizce dersi var vs gibi konular konuşuluyor.

Şimdi her iki tarafında artıları var eksileri de var. Tamamen mükemmel bir ebeveynlik şu zamanda hiç çocuk dünyaya getirmemek olarak duruyor ama eğer ki getirildiyse. Hem üstüne düşülmeli hem de sorumluluk verilip insiyatif alabileceği durumlar oluşturulmalı diye düşünüyorum.

[mandown]

2 çocuk babası olarak ben hala korkuyorum dünyaya geldiler ama ne olacak? nasıl hayatta kalacaklar? hayatta acının da mutluluğunda zirvesini gördüm annem babam her ne kadar ellerinden geldiğince ilgilenebilmiş olsalarda kendi eğitimleri kadar, kendi çevresinden öğrenebildiğini öğrettiler şuan anne ile baba bir model yerine geçiyormu emin bile değilim tableti verdiğinizde dünyaya erişebilen okuma yazma olmasa bile herşeyi anlayabilen bir nesil var aslında bizde o nesillerden olabilirdik ancak bizim beynimiz yıllarca belli bir görüntü çevresinde kalıyordu ancak bugün 3 yaşındaki bir çocuk dahi bırak çocuğu bebek sayılır yanardağın ne olduğunu, kanka kelimesinin az çok ne anlama geldiğini veya bizim belki 20 yaşında öğrendiğimiz kelimeleri kullanmaya başladı.

Bir yandan bana çok ürkütücü geliyor diğer yandanda üzücüücüzü anne babalarımız elektriğe bile 15'li yaşlarda erişebilmiş bizler ise renkli televizyonun eve girdiği günü dahi hatırlıyorum özel kanalların çıkışını orta okula giderken bilgisayarların olduğunu ancak inanılmaz paralara alınabildiği işletim sistemi dahi çok yeniydi

sorun mevcut çağda herşeye erişebilen bir evlada aslında nasıl ebeveymlik yapılacak tam olarak kimsenin dahi bildiğini düşünmüyorum şuan bizler dahi bu teknoloji ile büyümedik işin tuafı her nesil bir öncekine göre daha şanslı ama bir bakımada şanssız.

3 yaşından bu güne kadar kreşlerde büyüttüm bana neden verdin dediler bazen ben bile neden verdiğimi bilmiyordum ama 5 yaşında oğlum gel seninle satranç oynayalım dediği gün işin rengi değişti ben satranç bilmiyordum en azından öğrenmeye çalışıyorum

bilmiyorum abi çocuklarım olduğu günden beri hayatımda çalışma saatimden tut yaptığım işi bile değiştirdim önceliğim çocuklarım oldu ancak hala korkuyorum nasıl bir hayat bırakacağım diye

çok fazla kontrol altında tutmaya çalıştığımızı düşünüyorum biraz rahat bırakmak gerekiyor ancak sokakta büyüyen çocukların ne tür pislikler içerişinde oldugunu görünce ister istemez kontrol mekanizmamız çalışıyor.

bu yıl 1. sınıfa başladı açıkçası korkuyorum

benim çocuklığumda sokağa pek çıkmaz ama bir topumuz vardı o topla oynar gelirdik şimdi akşam 6'da sokakta çocuk bırakamam her türlü pisliği görür duyar olduk. senin gibi de düşünmediğim olmuyor lan diyorum biz nasıl büyüdük bu yaşa geldik hala şaşırıyorum.

[Mustang Shelby]

Yani bakış açısına göre değişmez mi? Rastgele büyümekten kasıt üstteki gibi caretta caretta örneğiyse belki de bizim anne babalarımız daha da beter dönemlerini yaşadılar. Baby Boomer döneminde olanlar savaştan sonraki kaotik dönemde yaşadılar. Biz onlara göre şanslıyız, çocuklarımız bize göre şanslı diye gidiyor. Ama tabi şanslılar mı acaba gerçekten ?

Teknolojiye erken erişmek şans olarak görülebileceği gibi olumsuz yanları da var. Erken ergenliğin en büyük sebebi televizyon, tablet ve telefonlardan dürtüsel içeriklere kolay erişmek. Günümüzde en büyük sorunlardan birisi de bu. Ayrıca insanların biraz da gerçeklerle yüzleşmesi gerekiyor. Hep çocuğuna masal gibi bir dünyadan bahseder ve sen onun prensi gibi davranırsan gün gelir çocuk sudan çıkmış balığa döner.

Zor bir durum da benimki uzaktan konuşmak çocuk sahibi olursak daha objektif davranabilir miyim acaba

[püsür]

Benim abim küçükken sürekli vhs kasetleri izliyormuş ve öyle rahat duruyormuş. Annem şakasına onu vhs kasetlerin büyüttüğünü söylerdi, çizgi film izliyormuş sürekli. Çünkü tayin sebebiyle aileden akrabadan uzak yaşamışız. Çocuğa bakacak akraba falan yok yani. Şimdi abim kendi çocuğuna günde 10 dakika mı ne ekran süresi veriyor. Aynı yaşta kendisinin toplam ekran süresi milyon saat

Ezan saati olayı bizde de aynıydı. Akşam ezanı okununca anneler camdan bağırır eve çağırırdı. Nolur biraz daha oynayalım falan dediğimizi hatırlıyorum. Şimdiyse bizim burada çocuklar yazın gece 1'e 2'ye kadar oynuyor parkta ve sitede. Ben ayrıca ilkokulda evden okula tek başıma yürüyerek gidiyordum 15 dakika falan uzaklıktaydı. İlkokula da erken başlamıştım, 6 7 yaşında çocuğu nasıl öyle sokağa salmışlar çok ilginç geliyor Şimdi sanki böyle bir şey olmuyor diye sanıyorum, ya aileler götürüyor ya da servisle gidiyorlar. Hele istanbul'da çok çok zor.

Şimdiki çocuklar mahalle maçı yapıyor mu onu merak ediyorum. Bizim zamanımızda mahalle maçı diye inanılmaz gaza geliyorduk, vatan millet sakarya durumu gibi yani sanki yunanlılarla savaşa gidiyoruz. Bu muhabbet istanbul'da var mıydı çok merak ediyorum. Şimdi hiç yoktur herhalde. Bi de o aramızda kan davası çıkan mahalle maçları için de 'mahalle'lerin arası 250 metre falanmış Şimdi bakınca aşırı komik geliyor.

[Phoenix Anka]

@püsür mahalle maçı denilen şey aslında sokak maçıydı. Bizim evin bulunduğu sokak ile arada bina var diğer sokak arasında mahalle maçı oynanıyordu

Çocukluğumun en güzel anıları bu mahalle maçları. Ne hırslıydık o zamanlar ya sanki düşmana karşı oynuyorduk. Topu olanın annesi çağırmasın diye dua ediyorduk top gidince tabi herkes götüne baka baka giderdi vay be şimdi dönüp bakınca ne güzel günlermiş.