Rastgele büyümüşüz

[RaltcoinsB]

Sevgili ailem, forumumuzun güzide insanları ve dostlarım

Bir çoğunuz ile gerçek hayatta tanışma imkanı bulamadım, hatta foruma yeni başladığımda bir abimle başladık kendisi daha sonra forumu bıraktı tayin olunca ama zaten onun dışında forumda reelde kimseyi tanımamıştım bir çoğunuz değil hiç kimseyle tanışma imkanı bulamadım keşke bulsaydım

Bthd, gospodin, Vispilio, EFS, W Jr, mandown, Kalemder, PHI aklıma gelen gelmeyen bir çok üye oldu ve herkesle bir aile gibi olduk bir çoğunuz ile benzer fikirlere sahibiz bazı arkadaşlarımızla da uyuşmuyor olabiliriz ama biz dar çevreli bir aileyiz

Sevgili forum aileme sormak istiyorum sizce de rastgele büyümemiş miyiz? Çevremde kime sorsam benzer şeyleri söylüyor

Şimdi benim kız ellerinizden öper 5 yaşına girdi yazın amcaları anaokuluna yazdırdık kızı okullar başladı malumunuz gidiyoruz geliyoruz okula bırakıyoruz falan

Çocuğun en ince psikolojisine kadar düşünüyoruz 5 yaşına getirene kadar akla karayı seçtik televizyonda haberleri bile açamıyoruz üçüncü sayfa haberleri çıkacak diye yavaş yavaş anlatıyoruz ölüm nedir iyi insan olduğu kadar kötü insan var herkese güvenme bir durum olursa şunlardan yardım iste vs

Abi ben hatırlıyorum ben bu yaşlardayken annem beni komşuya bırakır pazara giderdi biz sokağa çıkardık bir kaç kere kaybolmuşluğum bile oldu sokağa salınırdık akşama kadar maç yapardık, oynardık gezerdik anneler çıkıp nerede bu demezdi

Akşam ezanından önce en geç de ezan okununca koştura koştura eve gelirdik veli toplantısına bile ailem gelmezdi aq nadiren gelirdi bir ara taşındık 1 sene boyunca evimle okulum arasında belki 10 km vardı kardeşimle yürüyerek gider gelirdik sabah 1 saat erken çıkardık çıkışta 1 saat sonra gelirdik eve kimse de bir şey demezdi babamın arabası vardı bizi okula bıraktığını hatırlamam mesela

Şimdi geldiğimiz durumda takip cihazlı saatler, ebeveyn kontrollü telefonlar, okula arabayla bırak al yemin ederim okulun önü ana baba günü arabadan yer yok ben çocuğun psikolojisini düşünürken anam bana cehennemde nasıl çatır çutur yanacağımdan falan bahsederdi evde katil bebek chucky filmleri gibi filmler izlenirdi hadi ben büyüktüm biraz da kardeşlerim çok etkilenirdi

Dönüp bakınca 2026 yılında ebeveynliğe, biz mi yanlış yapıyoruz onlar mı yoksa biz rastgele mi büyüdük?

Siz ne diyorsunuz? Sizin çocukluğunuz vs şimdiki çocukluk olsa ne dersiniz?

[Droppies]

Gerçekten durum bu şekilde. Bizim devirle bu devir arasında çok ciddi farklar var. 1.sınıfta okula kendi başıma gidip gelirdim. 5-6 yaşlarındayken annem evde yalnız bırakırdı falan. Doğru düzgün kurstu yönlendirme vs olmazdı ki anca senede 1 ya da 2 defa veli toplantısından sonra akademik gelişimim dert olurdu evde Şimdi 6 yaşındaki yeğenimi servis eve bırakıyor. Yazın yüzme kursuna, jimnastik kursuna gitti geldi. Kreşin ingilizce dersi var vs gibi konular konuşuluyor.

Şimdi her iki tarafında artıları var eksileri de var. Tamamen mükemmel bir ebeveynlik şu zamanda hiç çocuk dünyaya getirmemek olarak duruyor ama eğer ki getirildiyse. Hem üstüne düşülmeli hem de sorumluluk verilip insiyatif alabileceği durumlar oluşturulmalı diye düşünüyorum.

[mandown]

2 çocuk babası olarak ben hala korkuyorum dünyaya geldiler ama ne olacak? nasıl hayatta kalacaklar? hayatta acının da mutluluğunda zirvesini gördüm annem babam her ne kadar ellerinden geldiğince ilgilenebilmiş olsalarda kendi eğitimleri kadar, kendi çevresinden öğrenebildiğini öğrettiler şuan anne ile baba bir model yerine geçiyormu emin bile değilim tableti verdiğinizde dünyaya erişebilen okuma yazma olmasa bile herşeyi anlayabilen bir nesil var aslında bizde o nesillerden olabilirdik ancak bizim beynimiz yıllarca belli bir görüntü çevresinde kalıyordu ancak bugün 3 yaşındaki bir çocuk dahi bırak çocuğu bebek sayılır yanardağın ne olduğunu, kanka kelimesinin az çok ne anlama geldiğini veya bizim belki 20 yaşında öğrendiğimiz kelimeleri kullanmaya başladı.

Bir yandan bana çok ürkütücü geliyor diğer yandanda üzücüücüzü anne babalarımız elektriğe bile 15'li yaşlarda erişebilmiş bizler ise renkli televizyonun eve girdiği günü dahi hatırlıyorum özel kanalların çıkışını orta okula giderken bilgisayarların olduğunu ancak inanılmaz paralara alınabildiği işletim sistemi dahi çok yeniydi

sorun mevcut çağda herşeye erişebilen bir evlada aslında nasıl ebeveymlik yapılacak tam olarak kimsenin dahi bildiğini düşünmüyorum şuan bizler dahi bu teknoloji ile büyümedik işin tuafı her nesil bir öncekine göre daha şanslı ama bir bakımada şanssız.

3 yaşından bu güne kadar kreşlerde büyüttüm bana neden verdin dediler bazen ben bile neden verdiğimi bilmiyordum ama 5 yaşında oğlum gel seninle satranç oynayalım dediği gün işin rengi değişti ben satranç bilmiyordum en azından öğrenmeye çalışıyorum

bilmiyorum abi çocuklarım olduğu günden beri hayatımda çalışma saatimden tut yaptığım işi bile değiştirdim önceliğim çocuklarım oldu ancak hala korkuyorum nasıl bir hayat bırakacağım diye

çok fazla kontrol altında tutmaya çalıştığımızı düşünüyorum biraz rahat bırakmak gerekiyor ancak sokakta büyüyen çocukların ne tür pislikler içerişinde oldugunu görünce ister istemez kontrol mekanizmamız çalışıyor.

bu yıl 1. sınıfa başladı açıkçası korkuyorum

benim çocuklığumda sokağa pek çıkmaz ama bir topumuz vardı o topla oynar gelirdik şimdi akşam 6'da sokakta çocuk bırakamam her türlü pisliği görür duyar olduk. senin gibi de düşünmediğim olmuyor lan diyorum biz nasıl büyüdük bu yaşa geldik hala şaşırıyorum.

[Mustang Shelby]

Yani bakış açısına göre değişmez mi? Rastgele büyümekten kasıt üstteki gibi caretta caretta örneğiyse belki de bizim anne babalarımız daha da beter dönemlerini yaşadılar. Baby Boomer döneminde olanlar savaştan sonraki kaotik dönemde yaşadılar. Biz onlara göre şanslıyız, çocuklarımız bize göre şanslı diye gidiyor. Ama tabi şanslılar mı acaba gerçekten ?

Teknolojiye erken erişmek şans olarak görülebileceği gibi olumsuz yanları da var. Erken ergenliğin en büyük sebebi televizyon, tablet ve telefonlardan dürtüsel içeriklere kolay erişmek. Günümüzde en büyük sorunlardan birisi de bu. Ayrıca insanların biraz da gerçeklerle yüzleşmesi gerekiyor. Hep çocuğuna masal gibi bir dünyadan bahseder ve sen onun prensi gibi davranırsan gün gelir çocuk sudan çıkmış balığa döner.

Zor bir durum da benimki uzaktan konuşmak çocuk sahibi olursak daha objektif davranabilir miyim acaba

[püsür]

Benim abim küçükken sürekli vhs kasetleri izliyormuş ve öyle rahat duruyormuş. Annem şakasına onu vhs kasetlerin büyüttüğünü söylerdi, çizgi film izliyormuş sürekli. Çünkü tayin sebebiyle aileden akrabadan uzak yaşamışız. Çocuğa bakacak akraba falan yok yani. Şimdi abim kendi çocuğuna günde 10 dakika mı ne ekran süresi veriyor. Aynı yaşta kendisinin toplam ekran süresi milyon saat

Ezan saati olayı bizde de aynıydı. Akşam ezanı okununca anneler camdan bağırır eve çağırırdı. Nolur biraz daha oynayalım falan dediğimizi hatırlıyorum. Şimdiyse bizim burada çocuklar yazın gece 1'e 2'ye kadar oynuyor parkta ve sitede. Ben ayrıca ilkokulda evden okula tek başıma yürüyerek gidiyordum 15 dakika falan uzaklıktaydı. İlkokula da erken başlamıştım, 6 7 yaşında çocuğu nasıl öyle sokağa salmışlar çok ilginç geliyor Şimdi sanki böyle bir şey olmuyor diye sanıyorum, ya aileler götürüyor ya da servisle gidiyorlar. Hele istanbul'da çok çok zor.

Şimdiki çocuklar mahalle maçı yapıyor mu onu merak ediyorum. Bizim zamanımızda mahalle maçı diye inanılmaz gaza geliyorduk, vatan millet sakarya durumu gibi yani sanki yunanlılarla savaşa gidiyoruz. Bu muhabbet istanbul'da var mıydı çok merak ediyorum. Şimdi hiç yoktur herhalde. Bi de o aramızda kan davası çıkan mahalle maçları için de 'mahalle'lerin arası 250 metre falanmış Şimdi bakınca aşırı komik geliyor.

[Phoenix Anka]

@püsür mahalle maçı denilen şey aslında sokak maçıydı. Bizim evin bulunduğu sokak ile arada bina var diğer sokak arasında mahalle maçı oynanıyordu

Çocukluğumun en güzel anıları bu mahalle maçları. Ne hırslıydık o zamanlar ya sanki düşmana karşı oynuyorduk. Topu olanın annesi çağırmasın diye dua ediyorduk top gidince tabi herkes götüne baka baka giderdi vay be şimdi dönüp bakınca ne güzel günlermiş.

[yslyv]

Bu işin doğrusunu yanlışını tam analiz edemiyorum. ama ben şu dönemde Türkiye'de büyüyen çocukların çoğunluğunun yanlış büyütüldüğünü düşünüyorum. Bizim millet olarak yönelimlerimiz çok keskin. Ortasını bulamıyoruz. Ya çok şimarık çocuk yetiştiriyoruz veyahutta çok sinmiş çekingen.
Ortalıkta bir sürü şimartılmış, hiçbir sosyal ortamda zaptedilemeyen bağıran çağıran etrafına rahatsızlık veren çocuk var. Ve bunların çoğu ebeveynlerinin de kontrolünden çıkmış durumda. Benim çocuğum özgür büyüsün, ezilmesin, özgüvenli olsun düşüncesiyle yetişen çocuklar işin sonunda sınırını bilmeyen, nerede duracağını bilmeyen ve başkalarına ciddi anlamda zarar veren bireylere dönüşüyor.

[xzone]

Dünya çok değişti, bizim çocukluğumuzda olan şeyler artık yok ve dışarısı güvenli değil. Eskiden sabahtan akşama kadar sokakta oynayan ve güvenle evine dönen bir nesil vardı, mahalledeki herkesi tanırdınız başınız sıkışınca yanına gideceğiniz esnaflar vardı ve mahalle arkadaşlıkları sağlamdı. Şimdi esnaf yok, çalışanlar var ve bugün olan personel yarın olmuyor. Evlerde zaten sokak olayı tamamen bitti, site içerisinde yaşayanlar biraz daha arkadaşlık kursa da geri kalan çocuklar sokaklara bile çıkamıyor.

Her an bir araba gelip çarpabilir, her an bir psikopat gelip çocuğunuza saldırabilir, istismar vakalarının geldiği durum ortada, hiçbir şey olmasa bile bir doğal afet ile başına bir şey gelebilir. Ortam böyleyken çocuğunuza güvenseniz de çevreye nasıl güveneceksiniz?

Bizim çocukluğumuz güzeldi, şimdiki nesil için o günler sıkıcı gelir ama onların yaşadığı şeyler de bize sıkıcı geliyor

[karabiber]

Her dönemin kendine has özellikleri var. 80’lerin sonları ve 90’lı nesiller sokakta özgürce oynayan son nesildi. Komşuculuğun yaygın olduğu, ahlakın ve edebin olduğu bu dönemleri mumla arar olduk. Siyaset bile çok değişti, tartışma ve eleştiri kültürü yok oldu. Bu değişimler ister istemez davranışlarımızı da değiştirdi. Özellikle dizilerle beraber şiddetin yaygınlaştırılması, övünülecek bir şeymiş gibi gösterilmesi insanlara korku saldı. Biz rasgele büyümedik bence. Bizim büyüdüğümüz zamanın koşulları ahlaklı, edepli ve erdemli olmayı yücelten zamanlardı. Şimdi tam tersi geçerli olduğu için çocuk yetiştirme tarzlarımız değişti hepsi bu.

[eightdots]

Her dönemin kendine has özellikleri var. 80’lerin sonları ve 90’lı nesiller sokakta özgürce oynayan son nesildi. Komşuculuğun yaygın olduğu, ahlakın ve edebin olduğu bu dönemleri mumla arar olduk. Siyaset bile çok değişti, tartışma ve eleştiri kültürü yok oldu. Bu değişimler ister istemez davranışlarımızı da değiştirdi. Özellikle dizilerle beraber şiddetin yaygınlaştırılması, övünülecek bir şeymiş gibi gösterilmesi insanlara korku saldı. Biz rasgele büyümedik bence. Bizim büyüdüğümüz zamanın koşulları ahlaklı, edepli ve erdemli olmayı yücelten zamanlardı. Şimdi tam tersi geçerli olduğu için çocuk yetiştirme tarzlarımız değişti hepsi bu.

Dediğiniz gibi dönemlerin kendine has özellikleri var ve o dönemlerde yaşayan insanlar da diğer dönemlere farklı bakıyor haliyle. Komşuculuğun yaygın olduğu zamanların bile kıymeti o kadar fazla ki şimdi bunun gerçekleşmesi kolay değil. Birçok şey değişti ve değişmeye de devam ediyor. Bu değişimler insanları da değiştiriyor. Örneğiniz de çok doğru; diziler. Dizilerde görülen şeylerin normal gibi kabul edilmesi ve toplumun güzel huylarını değiştirmeye yönelik şeylerin olması gibi birçok şey var.

Zamanlar değişiyor ve zamanlarla beraber insanlar da değişiyor.

[Vispilio]

Önemli bir konu, ben de 3 çocuk sahibi bir baba olarak çocukluk dönemlerimizle günümüz arasındaki farkları net olarak gözlemleyebiliyorum.

Sadece Türkiye'ye has durumlar değil, dünya çapında "yüksek güven" toplumundan, "düşük güven"'e doğru tasarlanmış bir gerileme var, kimileri bunun toplumları daha kolay kontrol etmek için yapılan kasıtlı bir sabotaj olduğunu ifade ediyor, ki ben de bu görüşe katılıyorum.

ABD'de olaylar daha vahim, okulda silahlar konuşuyor, siyahiler gelip sebepsiz yere beyaz çocuklara saldırıyor bıçaklıyor falan, Hindistan gibi 3. dünya ülkelerinden gelmiş göçmenlerin işlettiği işletmelerse bu olaylar karşısında kapıyı kilitleyip Iphone'la çekim yapmakla yetiniyorlar, bunlar artık ABD, UK gibi yerlerde rutin olaylar...

Aynı stratejiyi Türkiye'ye de getirdiler, bölücü unsurlar ve milyonlarca sabıkası bilinmeyen göçmen AKP'ye oy versin diye ülkeye getirildi veya salıverildi, neticede benzer vahim olaylar Türkiye'de de hortladı,
"eskiden çocuk cıvıltısıyla dolu sokaklar artık boş" vs gibi gözlemlerin temelindeki gerçek budur.


Genel olarak şahsi tavsiyem bir şekilde çocukları yurt dışına çıkarmak yönünde olur, çünkü Türkiye ekonomik imkanlar ve vatandaşlık hakları olarak her geçen gün daha kötüye gidiyor, daha iyi eğitim ve daha parlak fırsatlar için yurt dışı deneyimini önemli buluyorum.

[W Jr.]

Zaman değişiyor, nesil değişiyor, insanlar değişiyor.

Buna bağlı olarak beklentiler, yaşantılar değişiyor.Geçmişte ebeveynleri okur yazar olan nesil üniversite mezunu oldu ve kendini geliştirdi.Bu durumdan sonra elbette aileye ve çocuğa bakış açınız değişti, olması gereken şekilde olmaya başladı.

Geçmişte sizin yaşadığınız şey yanlış ve bilgisiz durumun bir sonucu.Doğru davranışla daha iyi bir çocukluk yaşayabilirdiniz, içiniz rahat olsun siz doğrusunu yapıyorsunuz

[yenerbatmaz]

İlkokul yürüyerek okula git gel. Servis nedir bilmedik. ( Kasaba olduğu için servise gerek yoktu ama şimdi o yerlerde servis var)
Sabah git öğleyin yemeğe gel yine git  ortaokul yıllarında hele kış zamanı belediyenin servisi ile ilçeye giderdik. Servis bizim sokaktan geçmezdi 5-6 arkadaş en az 1 km yürürdük. Hey gidi günler.( Güzel günlerdi)

Okuldan gelir portakal bahçelerinde top oynamaya giderdik. Akşam olunca yola çıkar direkteki ışıkların altında saklambaç top oynardık.
Akşam eve giriş saati akşam ezanı olurdu.
Araba sayısı az olduğu için yolda oynardık akşamları. Minyatür kale maç yapardık.

Şimdi çocuklar evde tablet bilgisayar başında. Özellikle şehirde arkadaşlık etmek kolay değil. Arkadaşlar ile kahve içmeye Starbuckslar bilmem nereler çıktı.
Benim oğlan ellerinizden öper lise 3 oldu. İttirerek ders çalıştırmaya çalışıyor annesi. Ben kendin bilirsin diyorum ama  içim içimi yiyor. İyi bir yer kazanamazsa ne olur diye. İmkanım olursa Almanya'ya göndermek en büyük hedefim .
Rabb'im tüm çocuklarımızın bahtını açık etsin. Hep iyi insanlarla karşılaştırsın. ( Amin)

[BoundByFate]

Şimdiki çocukluk tablet, telefon ve televizyondan ibaret, eskiden bunlar yoktu veya ulaşılması zor şeylerdi.
Eskiden sokaklar olsun çok daha güvenliydi ama şimdi maalesef ki öyle değil, her gün haberler 13-15 yaşındaki çocuklar bir birlerine zarar veriyorlar.

Bizim zamanımızın asıl önemli noktalarından biriside istanbul için konuşuyorum daha az kalabalıktı, oynayacak alan çoktu, bu kadar yapılaşma yoktu, araç sayısı falan azdı ve biz rahat rahat sokaklara çıkıp top, misket vs gibi oyunları çok rahat oynardık.
Anne babalarımız camdan balkondan seslenebiliyordu bizlere, yani yine kontrol altındaydık ama şimdi çocuklar zaten dışarı zor çıkıyor üstüne camdan balkondan baksan zaten göremezsin kimseyi.

Eskiler çok güzeldi, 1 lira ile mutlu oluyorduk. Şimdiki çocuklar, çocukluklarını yaşayamıyor maalesef.

[Yabani]

Ortaokul öğretmenimizin bir zamanlar bide o sıralarda oturduk gün gelecek siz buralarda olacaksınız dediğinde hiç inanmazdım. Çünkü yıllar hiç geçmiyor gibi gelirdi bana. Sanki zamanın önünde taş var gibi gelirdi ama şimdi saçlara ak  düştü. Bırak saçı kıça bile ak düştü.
Bazen aklıma Mahsun'un Mihriban türküsü gelir. Hani der ya şarkıda; Lambada titreyen alev üşüyor. Bu gençler lambanın ne olduğunu bilmiyor ki üşüdüğünü bilsin. Nesiller arasında uçurum var.
Teknoloji bu kadar gelişmemişken o yıllar daha güzeldi. Belki de bundan 30 yıl sonra bu günlere özlem duyacağız. Kim bilir...