This topic is about Bitcoin adoption, especially dito sa Pilipinas kung saan malaking bagay ang remittance.
Usually kapag sinabing adoption, ang pumapasok agad sa isip natin ay mas maraming tao ang bumibili ng BTC, nagho-hold, or ginagamit mismo sa payment. Pero paano kung ginagamit na pala ang Bitcoin sa transaction kahit hindi man lang nakikita ng sender at receiver?

So here's the scenario, imagine an OFW sending money home. Pwedeng foreign currency ang galing sa sender, gamitin ang Bitcoin or Lightning Network sa pag-transfer ng value, then peso na diretso sa bank or e-wallet ang matanggap ng family niya. So its the bridge that uses bitcoin LN, yung sender and receiver kahit wala silang alam sa bitcoin they can use the bitcoin network.
Sa ganitong setup, neither side necessarily needs to hold Bitcoin. Hindi rin kailangan malaman ng receiver kung ano ang Lightning Network, ang importante sa kanya mabilis at maayos dumating ang pera. Dito ako nacurious, masasabi pa rin ba nating Bitcoin adoption ito?
For me, yes, dahil adoption doesn't always mean everyone needs to become a Bitcoin holder. Pwede rin na maging useful ang Bitcoin as infrastructure sa likod ng transaction. Parang internet lang, hindi naman need natin malaman ang protocol inside, as long as we can browse or connect with our love ones, the system already does the job.
Kayo, mas importante ba para sa adoption na dumami talaga ang BTC holders, or mas dadami ang usage ng bitcoin for real world transactions?
Sources:
Pouch PhilippinesNeutron - BTC to fiat payouts